Ik ben er nog steeds niet uit. Is actief Twitteren nou een aanvulling op je dagelijkse bezigheden of werk of niet?
Zo las ik vandaag via een tweet-link een blogpost over iemand die eindelijk ‘om’ was, nadat zijn vriendin een hele dag voor niets thuis had gewacht op een pakketje van DHL. Uiteindelijk bleek er een ‘sorry missed you’ kaartje aan de deur te hangen van de DHL koerier. Hij had kennelijk niet (goed) aan de deur gebeld. Balend dat ze voor niets thuis was gebleven de hele dag, twittert ze erop los. En wat blijkt… DHL zat berichten te monitoren op Twitter en ontdekte haar betwitterende beklag. Binnen een uur werd het pakketje alsnog bezorgd.
En dan denk je: handig, als dat Twitter er toch niet was… Maar then again, waarom ging ze Twitteren in plaats van DHL direct bellen hierover?
Ander verhaal: een Koreaanse BBQ toko in America heeft een leuke stunt: ze hebben een vrachtwagen vol BBQ spullen en twitteren waar ze naartoe gaan. Vervolgens wordt een een grote BBQ georganiseerd met twitteraars die in de buurt zijn (http://kogibbq.com/). Erg leuk gedaan.
En dan is er nog de meester op de basisschool die zijn scholieren ‘twitterpunten’ laat verdienen door antwoord op een vraag te geven die hij daar stelt. Door het behalen van #twitterpunten kunnen leerlingen prijsjes winnen, zoals in het voorbeeld waarin hij op de weblog een foto heeft gezet van het Vliegdekschip USS JFK, met daarbij de verwijzing naar een Wiki over vliegdekschepen. In Twitter stelde hij de vraag ‘wie was JFK?’ voor 5 punten. Leuke manier van onderwijs en gebruik van nieuwe technieken.
Overigens heb ik al deze voorbeelden via Twitter ontvangen/gevonden. Voorlopig ben ik nog wel voor Twitter, maar met mate.